رویداد کاسپین | «بیلبورد» به کارگردانی سعید دشتی، با تمرکز بر زندگی یک بازیگر سرشناس سینما که در گرداب بحرانی پیچیده گرفتار میشود، تلاش دارد تا در ژانر اجتماعی، معمایی هم روایتی از شخصیتپردازی عمیق ارائه دهد و هم با چاشنی تعلیق، مخاطب را با خود همراه کند. با این حال، فیلم در تحقق این اهداف با چالشهای جدی مواجه است که در نهایت از اثرگذاری کلی آن میکاهد.
به گزارش ایرنا، فیلم با سکانس آغازین تاثیرگذاری کلید میخورد که از نظر بصری و فضاسازی موفق عمل میکند، اما همین صحنه به مثابه تیر خلاصی بر تعلیق روایت فیلم است، چرا که شگرد روایی کارگردان را در نخستین مرحله آشکار میسازد و عنصر غافلگیری را تقریبا از همان ابتدا خنثی میکند و همین امر باعث میشود مخاطب در ادامه، بیشتر شاهد تکراری از فرمولهای پیشبینیپذیر باشد تا کشف و شهودی تدریجی.
اگرچه «بیلبورد» با تکیه بر ریتم نسبتا تند و صحنههای پرشمار، سعی در حفظ هیجان دارد، اما این سرعت اغلب به قیمت قربانی کردن عمق روایی و باورپذیری شخصیتها تمام میشود، بحران پیشآمده برای شخصیت اصلی، آنچنان در لفافه اغراق و کلیشه پیچیده شده که مخاطب در مواجهه با آن، بیش از آنکه درگیر احساسات یا دغدغههای راستین قهرمان شود، صرفا شاهد یک «بازی از پیش طراحی شده» است و این امر باعث میشود ارتباط عاطفی با فیلم بهسختی شکل بگیرد.
نمونه بارز این ضعف در سکانس طولانی و یکنواخت نشست خبری بازیگر مشاهده میشود و با وجود آنکه این صحنه میتوانست نقطه اوج تعلیق و تشدید بحران باشد، اما پس از دقایقی اولیه به عاملی کسالتبار تبدیل میشود و این روند یکنواخت در بخشهای دیگری از فیلم نیز تکرار میشود و ریتم کلی اثر را تحت تأثیر قرار میدهد.
شخصیت اصلی فیلم اگرچه با بازی قابل قبول آناهیتا درگاهی همراه است، اما در عمقبخشی به لایههای درونی او چندان موفق نیست و بحران پیشآمده بیشتر بهعنوان محرکی مکانیکی برای پیشبرد استفاده شده و کمتر فرصتی برای واکاوی روانشناختی یا تغییر باورپذیر او فراهم میآید.
«بیلبورد» در تبدیل ایده به روایتی جذاب و باورپذیر ناموفق عمل میکند و ضعف عمده را در نگارش فیلمنامه میتوان جستجو کرد و مخاطب در نهایت با اثری روبرو میشود که انگار هم خاصیتهای اجتماعی اش چندان پررنگ نیست و هم درام معماییاش درست و درمان از آب در نیامده است.
سعید دشتی ظرفیت خلق فضاهای دراماتیک را نشان میدهد، اما برای رسیدن به اثری متعادل و م.ثر، نیازمند توجه بیشتر به جزییات روایی و باورپذاری حسی است.
عضو انجمن منتقدین خانه سینما
- نویسنده : حمیدرضا کاظمیپور
